Fibro Guilt – De pijn die je voelt in je hart

Fibro Guilt

Het is 15 jaar geleden, maar de herinnering is nog steeds zo fris als gisteren. Mijn lichaam kreeg pijn die ik nog nooit had gevoeld en mijn vermoeidheid was erger dan toen ik zwanger was van mijn zoon; het leven zoals ik het kende, begon te veranderen.

Fibro Guilt – The Pain You Feel In Your Heart

Het duurde een paar jaar, maar de dokter stelde me uiteindelijk de diagnose fibromyalgie om toe te voegen aan mijn nek- en wervelkolomproblemen, perifere neuropathie en intrinsieke factor die B-12 net zo snel uit mijn systeem spoelden als ik het erin stopte.

Dit was geen goede conditie voor een alleenstaande moeder met een zoontje van negen jaar. In het ergste geval kon ik maar een uur per keer uit bed komen. Plotseling moest die lieve babyjongen de taken van ‘man des huizes’ op zich nemen. Hij controleerde de deuren ‘s nachts om er zeker van te zijn dat ze goed op slot waren. Hij vouwde de was op, maakte boterhammen en zoete thee. Hij maakte me wakker van een dutje op de bank om me naar bed te helpen. Hij maakte zijn eigen ontbijt en bereidde zijn eigen schoollunch.Advertentieresultaten voor

Voor alle pijn die ik elke dag voelde, was het ergste de pijn in mijn hart – een overweldigende schuld omdat ik niet voor mijn kind en mijn huis kon zorgen.

Die negenjarige is nu 23. Drie maanden geleden is hij weer bij mij komen wonen. Er waren meerdere redenen, maar de waarheid is dat hij me na al die jaren nog steeds enorm helpt.

Als hij financieel bijdraagt ​​aan het huishouden en ik zie dat hij levensdoelen afhoudt om rond te hangen en me door een moeilijke situatie te helpen, probeert diezelfde fibro-schuld weer op me af te kruipen.

Vervolgens slaat mijn zoon zijn armen om me heen en bedankt me voor het doen van de was, het bereiden van het diner of het koken van het ontbijt. Elke keer dat mijn hart pijn doet over de dingen die ik niet kan veranderen, dienen die grote, bekende, bruine ogen als een zoete herinnering aan de dingen die ik kan veranderen; het zijn nog steeds spiegels, waardoor ik mezelf door zijn hart kan zien.

Ik veronderstel dat niemand van ons ooit echt de schuld kwijt is die gepaard gaat met het omgaan met een chronische ziekte zoals fibromyalgie. De invasieve aard ervan heerst in de levens van iedereen die dicht bij ons staat en toont geen genade.

Mijn bejaarde ouders brengen nog steeds eten langs op dagen dat een opflakkering mijn plannen op zijn kop heeft gezet en ik nauwelijks kan bewegen, laat staan ​​een maaltijd koken. Mijn moeder brengt extra tijd door in de supermarkt om dingen op te halen die ik te moe ben om zelf te rijden en te kopen. Mijn vrienden gaan onderzoek doen naar materiaal dat ik te uitgeput ben om op te zoeken als ik aan marketing voor mijn bedrijf werk.

Schuld. Het kan tegelijkertijd vreselijk en mooi aanvoelen. Waarom? Want hoewel het ons hart breekt wanneer we onze eigen verwachtingen niet nakomen, motiveert het ons ook om de fysieke pijn en vermoeidheid te doorbreken door de kracht van liefde voor degenen die het voorwerp zijn van ons met schuld gevulde hart.

Schuld over een situatie buiten onze controle mag niet worden afgekeurd maar verwelkomd. Het herinnert ons eraan hoeveel we geliefd zijn en hoeveel we liefhebben; en die liefde vindt een manier om de schuld om te zetten in vastberadenheid om door te gaan, door te zetten en nooit op te geven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *