“Vrouwen hebben in hun hele leven (behalve voor of nadat iemand thuis opstaat) nooit een half uur dat ze kunnen gebruiken zonder bang te hoeven zijn iemand te beledigen of te kwetsen , ” aldus Florence Nightingale.
Florence Nightingale is beroemd om haar bijdrage aan de ontwikkeling van de moderne verpleegkunde. Van 6 tot en met 12 mei vieren we de ” Nationale Week van de Verpleegkundigen ” ter ere van haar geboortedatum, 12 mei 1820. Deze datum wordt echter ook gevierd als “Internationale Dag van de Bewustwording van Chronisch Vermoeidheidssyndroom en Fibromyalgie “. Velen geloven dat Florence Nightingale leed aan fibromyalgie , een ziekte waarmee ze het grootste deel van haar volwassen leven kampte.
De tegenstanders van Nightingale speculeerden dat ze ziekte veinsde, dat ze bipolair was, leed aan psychische stoornissen, depressie en posttraumatische stressstoornis – allemaal beschuldigingen die werden toegeschreven aan verschillende vormen van ‘hysterie’, een term die vaak werd gebruikt om zeer gevoelige vrouwen en mensen te kleineren. Persoonlijk geloof ik dat ze acute fibromyalgie ontwikkelde nadat ze koorts had opgelopen op de Krim, waar ze werd geconfronteerd met de afschuwelijke ziekenhuis- en medische omstandigheden van oorlogstijd. Maar de werkelijkheid is complexer.
Om fibromyalgie te ontwikkelen, moest ze de volgende psychologische en persoonlijkheidskenmerken vertonen: een verhoogde gevoeligheid gedurende haar hele leven en diepe angst die verband hield met trauma’s uit het verleden. De oorlog, gevolgd door de koorts, putte haar kracht en haar toch al verzwakte centrale zenuwstelsel uit . Overweldigd door angst kon ze niet langer effectief werken. Hoewel de termen ‘oorlogsneurose’ en ‘posttraumatische stressstoornis’ anders lijken dan fibromyalgie , behoren ze in feite tot dezelfde familie van angststoornissen.
Deze opvatting wordt door velen gedeeld en sluit aan bij de mijne: fibromyalgie wordt beschouwd als een aandoening met een sociale oorsprong, die vooral zeer gevoelige mensen (met name vrouwen) treft, wier centrale zenuwstelsel zich in een staat van chronische hyperwaakzaamheid bevindt. Dr. Kevin White noemt fibromyalgie “Nightingale-syndroom”, en hoewel ik erken dat veel lichaamssystemen uiteindelijk niet goed functioneren onder invloed van deze constante overstimulatie van het centrale zenuwstelsel , ben ik het niet eens met zijn beoordeling van de aard van fibromyalgie: het kan beter worden omschreven als een gedragsstoornis.
Er is echter nog geen definitieve theorie over fibromyalgie bewezen, wat frustrerend is voor zowel patiënten als zorgverleners. We kunnen alleen maar blijven speculeren, in de hoop op concretere antwoorden. Het spreekt voor zich dat ik vind dat mijn theorie over fibromyalgie en chronische vermoeidheid overweging verdient.
Bij het doornemen van de honderden reacties die ik in de loop der jaren heb ontvangen op talloze blogs en in andere onderzoeken/interviews die ik heb uitgevoerd, is een interessant punt aan het licht gekomen: veel van de auteurs van de reacties zijn verpleegkundigen.
Dit bevestigt mijn mening dat het vooral mantelzorgers , met name vrouwen, zijn die zeer gevoelig zijn en in extreem stressvolle en angstaanjagende situaties werken, en die na een leven lang zorgen voor anderen vaak zeggen dat ze “uitgeput” zijn. Ik sta er altijd versteld van hoeveel verpleegkundigen lijden aan fibromyalgie , een aandoening die wordt veroorzaakt door een persoonlijke geschiedenis van stress en angst , meestal na een crisis, een ongeluk, een operatie of zelfs iets ogenschijnlijk onbeduidends als een wortelkanaalbehandeling!
Ik weiger Florence Nightingale als een bedriegster te beschouwen , gezien alles wat ze in haar leven heeft bereikt, net als de vele vrouwen over wie ik dagelijks hoor die zoveel bereiken , voor anderen zorgen, het leven van anderen willen verbeteren en tegelijkertijd hun eigen moeilijkheden, pijn en vermoeidheid het hoofd bieden .
