“Als het echt misgaat, hef dan je glas, stamp met je voeten en doe een dansje” , aldus Leonard Cohen.
Omdat ik de afgelopen maanden na mijn heupoperatie mank heb gelopen, kreeg ik last van voetpijn, iets wat ik nog nooit eerder had gehad. Ik speculeerde over de oorzaak. Te weinig lopen de laatste tijd? Plantar fasciitis? De overstap van zachte, sponsachtige schoenen (GoWalk) naar zwaardere sneakers? Schuifelen na de operatie? De mogelijkheden zijn eindeloos. Niemand kan me vertellen wat de problemen zijn die mijn lopen belemmeren en die bijna schokachtige pijn in mijn voetbogen en bovenkant van mijn voet veroorzaken.
Opnieuw zat ik in een lastig dilemma en begon ik te denken dat het gewoon een symptoom van fibromyalgie was. Waarom niet? Ik betrapte mezelf erop dat ik al mijn ellende toeschreef aan dit duivelse syndroom… geen ziekte, maar een aandoening van het centrale zenuwstelsel. Het tast al mijn spieren, gewrichten en lichaamsdelen aan, dus mijn voeten zijn er niet immuun voor. Dit is een gevaarlijke denkwijze. Je kunt andere aandoeningen hebben die niet aan fibromyalgie kunnen worden toegeschreven. Maar het raadsel bleef bestaan. Moest ik andere schoenen proberen?
Ik krijg reflexologiebehandelingen, wat erg rustgevend en kalmerend is. Voetmassages zijn heerlijk en ik doe ze zelf ook. Desondanks blijft de pijn in mijn voetzolen en voettoppen aanhouden. Ik kan geen onderzoek vinden naar fibromyalgie en voetpijn. En toen, gelukkig! werd ik doorverwezen naar de Chronische Pijnkliniek, waar ik een geweldige verpleegkundige en een fantastische arts ontmoette die me (nogmaals!) uitlegden wat degeneratieve schijfziekte en lage rugpijn inhouden.
Ik heb (alweer!) geleerd over pijn die door deze tussenwervelschijven wordt veroorzaakt en die kan uitstralen naar de benen en voeten. Aha! Ouder worden is niet voor watjes. Het ene leidt tot het andere en het is een kwestie van extrapoleren, maar ook van het verbinden van de punten van het complexe, maar wonderbaarlijke centrale zenuwstelsel van het lichaam en de relatie daarvan met de hersenen en zelfs de voeten. Ik lijd aan lage rugpijn en natuurlijk stralen die uitpuilende tussenwervelschijven pijn uit naar de benen en voeten, die verergerd wordt door het overactieve centrale zenuwstelsel.
Het personeel van de kliniek vertelde me dat de meerderheid van hun patiënten fibromyalgie heeft. Toen ik de arts mijn korte uitleg over fibromyalgie gaf, zei hij dat het “goed verwoord” was.
Zoals treffend beschreven in de meest recente blogpost.
Hebben we meer inzicht nodig in de fysiologie van pijn (en andere symptomen) bij dit fibromyalgiesyndroom (centrale sensitisatie)? Wij, die lijden aan chronisch overprikkelde zenuwen (in lekentaal), willen niets liever dan manieren vinden om een betere levenskwaliteit te bereiken.
Dus, nogmaals de behandeling: meditatie, wandelen, lichte yoga/chi gong/tai chi, het vermijden van stimulerende voedingsmiddelen zoals suiker, alcohol en cafeïne, gesprekstherapie gericht op trauma’s uit het verleden die verantwoordelijk zijn voor deze aandoeningen, en het vermijden van stressvolle of te stimulerende situaties. Kortom, een verandering in levensstijl, met de erkenning dat ons centrale zenuwstelsel niet volledig zal ‘herstellen’.
En hoe zit het dan met mijn pijnlijke voeten nu vaststaat dat mijn wervelkolom, die inderdaad wat afwijkingen vertoont (ach, we krijgen allemaal wel eens te maken met degeneratieve tussenwervelschijfaandoeningen naarmate we ouder worden!), signalen naar mijn hersenen stuurt dat lopen pijn doet aan mijn voeten? Nou, paravertebrale blokkades kunnen wel enigszins helpen en tijdelijk verlichting bieden bij pijn in mijn benen en voeten, maar mij werd verteld dat patiënten met fibromyalgie hier minder baat bij hebben dan anderen met een tussenwervelschijfaandoening, om alle bovengenoemde redenen.
Desondanks ben ik blij dat er een mogelijkheid bestaat dat ik langer kan lopen zonder pijn in mijn voeten en rug! Ik zal korte stukjes lopen, bijvoorbeeld 15 minuten, meerdere keren per dag, en dit soms aanvullen met mijn wandelstokken. “De hoop sterft nooit in het menselijk hart” (Alexander Pope).
