Hoe kan ik vol zelfvertrouwen een wandelstok gebruiken in het openbaar, terwijl ik er verder gezond en valide uitzie?
Ik kan je geen direct, definitief antwoord geven op je vraag. Maar ik wil wel een paar dingen met je delen. Toen mijn oudste dochter 13 was, werd ze geopereerd aan scoliose. Ze liep terug naar de operatiekamer, draaide zich om, glimlachte en zwaaide.
Ze was volkomen zeker van wat ze deed. Dertien en een half uur later kwamen ze naar buiten en vertelden me dat ze verlamd was en nooit meer zou kunnen lopen. Gelukkig is God groter dan dat. Drie maanden later werd ze in een rolstoel naar de ziekenhuisdeuren gereden en met behulp van beugels liep ze naar de auto.
Het heeft ongeveer twee jaar fysiotherapie gekost, maar uiteindelijk kon ze haar rolstoel opbergen en twee krukken gebruiken. Later liep ze nog maar met één krukken. Ze heeft nog twee grote operaties ondergaan om haar rug te stabiliseren en loopt nu met een rollator om de druk op haar wervelkolom te verlichten. Dus geef nooit op! Blijf vechten!
Het tweede wat ik met jullie wil delen, is mijn beperking. Ik heb een longaandoening waardoor ik afhankelijk ben van zuurstof met een hoge flow. Jarenlang, nadat ik met de zuurstoftherapie was begonnen, kwamen er in de supermarkt (zoals Walmart) willekeurige vreemden naar me toe die vroegen waarom ik zuurstof nodig had.
Ik zag er niet ziek uit ! Ik heb veel tijd besteed aan het uitleggen van dingen aan mensen, maar het was bijna beledigend. Ik ben niet snel beledigd. Maar het stoorde me zo erg dat ik op een gegeven moment mensen begon aan te kijken en te vragen: “Echt waar?! En hoe ziet ziek er dan precies uit?” Ik heb mezelf al vaak betrapt op het zien van mensen die op een gehandicaptenparkeerplaats parkeren en uit de auto stappen alsof ze kerngezond zijn.
Ik vroeg me vaak af waarom ze een gehandicaptenparkeerplaats nodig leken te hebben. Op een gegeven moment legde ik de link en herinnerde ik mezelf eraan dat ik GEEN IDEE had wat hun gezondheidsproblemen waren, en eerlijk gezegd ging het me ook niets aan en was het niet aan mij om te oordelen. Ik zorg voor mijn eigen problemen en merk dat ik weinig tijd overhoud om te besteden aan het beoordelen van anderen. Het is niet aan mij om te oordelen.
Waar het op neerkomt is dit: doe wat nodig is om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Trek je niets aan van wat anderen ervan vinden! Je kunt er toch niets aan veranderen. Mensen die zich zorgen maken om je gezondheid, vinden altijd wel iets om kritiek op te hebben, wat je ook doet.
Verspil je energie niet aan hen. Doe je best om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Dat zal je op de lange termijn helpen en op de korte termijn een deel van je last verlichten. Zorg goed voor jezelf!
