Fibromyalgie is een pijnstoornis met symptomen die variëren van spierpijn en gevoelloosheid in de ledematen tot slaapstoornissen. Ontsteking en de reactie van het lichaam op stress, via de complexe interacties tussen de hersenen en andere organen, spelen een rol bij fibromyalgie. Het is misschien moeilijk om de stress van het moderne leven te vermijden, maar er is zeker veel dat we zelf kunnen beïnvloeden om de symptomen van deze aandoening te verlichten, zoals leefstijl en voedingskeuzes.
Mishandeling is de belangrijkste oorzaak van fibromyalgie.
Er is geen eenvoudig of eenduidig antwoord op de vraag waarom emotioneel misbruik of leed fibromyalgie kan veroorzaken. Emotionele stress kan het vermogen om verschillende chronische pijnaandoeningen, zoals fibromyalgie, te bestrijden verzwakken. Er wordt ook aangenomen dat er een verband bestaat tussen emotioneel trauma, slapeloosheid, hoofdpijn, pijn en andere symptomen. Slachtofferschap op jonge leeftijd kan ernstige gevolgen hebben op de lange termijn.
Het lijkt erop dat emotioneel misbruik minder serieus wordt genomen dan fysiek misbruik, omdat het geen uiterlijke tekenen vertoont zoals blauwe plekken of botbreuken. Toch wijst het hogere aantal gevallen van emotioneel misbruik, met name in de kindertijd maar ook op volwassen leeftijd, bij mensen met fibromyalgie op de noodzaak om alert te zijn op de mogelijke ontwikkeling van fibromyalgie.
Jeugdtrauma
Traumatische ervaringen en stress in de kindertijd zijn in het verleden vaak over het hoofd gezien als predisponerende factoren voor de ontwikkeling van diverse chronische pijnklachten en psychiatrische aandoeningen, waaronder fibromyalgie, prikkelbaredarmsyndroom, slapeloosheid, depressie, angststoornissen, posttraumatische stressstoornis en chronisch vermoeidheidssyndroom. Onderzoek toont echter een significant verband aan tussen trauma in de kindertijd en de gezondheid op volwassen leeftijd.
Het centrale zenuwstelsel ontwikkelt zich razendsnel tijdens de kindertijd en wordt geconditioneerd om te reageren op diverse prikkels en stressfactoren die in het leven voorkomen. Naarmate er een verscheidenheid aan omgevingsprikkels wordt waargenomen, worden er nieuwe verbindingen tussen de hersencellen gevormd als reactie op elke prikkel.
Een prettige ervaring, zoals een knuffel van een ouder of het eten van iets zoets, creëert bijvoorbeeld verbindingen in de hersenen die ervoor zorgen dat de hersenen prettig reageren op die prikkels. Een beangstigende ervaring daarentegen creëert en activeert verbindingen die een angstreactie oproepen.
Dit proces van het creëren van nieuwe verbindingen als reactie op prikkels wordt neuroplasticiteit genoemd. Naarmate we ouder worden, neemt de neuroplasticiteit af, wat betekent dat het moeilijker wordt om nieuwe verbindingen te ontwikkelen en de reacties van onze hersenen op prikkels aan te passen. Kinderen hebben een duidelijk voordeel doordat ze over een hoge mate van neuroplasticiteit beschikken.
Dit onderstreept echter ook het belang van het aanbieden van betekenisvolle prikkels aan de zich ontwikkelende hersenen, om de ontwikkeling van positieve verbindingen te waarborgen.
